در زمان و مكان پديدار گشت ! انيشتين در اين‌جا « بعد چهارم » را كه « زمان » باشد مطرح نمود . دانشمندان مىگويند انسان وقتى به آسمان نگاه مىكند ، با چشم غير مسلح ، مىتواند سه هزار ستاره را ببيند كه در آسمان به دور خورشيد مىچرخند و مانند خورشيد و ماه قابل رؤيت هستند . پيشينيان از اين كوكب‌ها به هراس افتادند و آنان را « خدايان » ناميدند ! و به پرستش آنها پرداختند تا اين‌كه پيامبران آمدند و آنان را به راه راست رهنمون شدند . . . . دانشمندان عمر جهان هستى را سيزده ميليارد سال مىدانند كه از انبوه توده‌هاى ستارگان بسيار بزرگ تشكيل شده است و داراى صدها هزار ميليون خورشيد و ماه در آن وجود دارد . ولى عقل اين فرضيه را نمىتواند بپذيرد چرا كه اگر براى هر ستاره‌اى اسم خاصى بگذاريم ، چه مقدار دقت لازم خواهد بود كه نام ستارگان اين كهكشان‌ها را بشماريم ؟ دو هزار سال تمام براى شمارش نام آنان وقت لازم خواهيم داشت : « فَلا أُقْسِمُ بِمَواقِعِ النُّجُومِ * وَ إِنَّهُ لَقَسَمٌ لَوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ » فاصله بين اين ستارگان بزرگ و كهكشان‌ها بسيار زياد است . تندروترين موشكى كه انسان تاكنون توانسته است بسازد و به فضا بفرستد ، مىتواند بيست كيلومتر در ثانيه حركت كند . و با توجه به فاصله كهكشان‌ها با زمين ، هر موشكى كه بخواهيم به سوى آنها پرتاب كنيم - منهاى خورشيد - صد هزار سال زمان لازم خواهيم داشت تا به مقصد برسد ؟ نزديك‌ترين كهكشان ، داراى يك صد هزار ميليون خورشيد يعنى يك صد ميليون مجموعه شمسى است . و خورشيد ما كه مستقر و ثابت است ، اگر حرارتش بيشتر شود ، كره زمين با فاجعه‌اى روبه‌رو خواهد شد . در كهكشان « عقرب » ستاره يا خورشيدى وجود دارد كه 27 ميليون بار ، بزرگ‌تر از خورشيد ماست ! هر نور كم‌سويى هم كه ما در آسمان مىبينيم ، پرتوى از يك جهان